कहिलेकाहीँ केही शब्दहरू केवल पढिँदैनन्, महसुस गरिन्छन्। केही प्रेमकथाहरू केवल दुई व्यक्तिको सम्बन्ध हुँदैनन्, ती आत्माको गहिराइसम्म पुग्ने अनुभूति बन्छन्। यस्तै एउटा भावभूमिमा उभिएको यो अभिव्यक्तिले प्रेम, आत्मीयता र बिछोडको पीडालाई अत्यन्त संवेदनशील ढङ्गले प्रस्तुत गरेको छ।
यहाँ प्रेम केवल रमाइलो अनुभूति होइन, आत्माको गहिराइसम्म पुगेको सम्बन्धको रूपमा चित्रित गरिएको छ। प्रिय व्यक्ति सम्झनाको हरेक कुनामा बस्छ, रातको अन्तिम सोच र बिहानको पहिलो याद बन्छ। यस्तो प्रेम समयसँग हराउँदैन, बरु सम्झनासँग अझ गाढा हुँदै जान्छ।
यस अभिव्यक्तिले एउटा गम्भीर प्रश्न पनि उठाउँछ- “हाम्रो प्रेम नबुझेर गलत थियो, कि बुझेपछि टुट्नु नै हाम्रो भाग्य थियो?” यही प्रश्नले प्रेमको सबैभन्दा जटिल यथार्थ उजागर गर्छ। कहिलेकाहीँ सम्बन्धहरू नबुझेका कारण होइन, सबै कुरा बुझिसकेपछि पनि टिक्न नसक्ने परिस्थितिका कारण टुट्छन्।
प्रियको अनुपस्थितिमा पनि उसको बोली, हाँसो र बानीहरूसँग जोडिएको माया समाप्त हुँदैन। बरु दूरीले प्रेमलाई अझ गहिरो बनाइदिन्छ। यही कारणले यादहरू पीडासँगै एउटा अनौठो मिठास पनि बोकेर आउँछन्।
लेखमा देखिएको अर्को गहिरो पक्ष हो- बाहिरबाट “म ठिकै छु” भन्ने तर भित्रभित्रै आँसुको किनारमा बाँचिरहेको मानिसको मनोविज्ञान। जीवनले अगाडिबाट आशा देखाएजस्तो गर्छ, तर पछाडिबाट दुर्भाग्यले अँगालिरहेको अनुभूति धेरै मानिसको साझा अनुभव हो।
“फराकिलो शहरको साँघुरो गल्ली” जस्ता प्रतीकहरूले सम्बन्धभित्रको एक्लोपनलाई अत्यन्त प्रभावकारी रूपमा चित्रण गरेका छन्। भीडको बीचमा पनि कसैको प्रतीक्षामा खाली भइरहने मनको अवस्थालाई यसले निकै जीवन्त बनाएको छ।
समग्रमा, यो केवल प्रेमकथा होइन; यो प्रेमको सुन्दरता, बिछोडको कठोर यथार्थ र सम्झनाको अमर यात्राको संवेदनशील दस्तावेज हो। यहाँ प्रेम अझै जिउँदो छ, माया अझै बाँकी छ, तर साथ भने समयले खोसेर लगिसकेको छ।
माया हराउनु सबैभन्दा ठूलो पीडा होइन। कहिलेकाहीँ माया बाँकी रहँदा पनि साथ हराउनु नै जीवनको सबैभन्दा गहिरो घाउ बन्न पुग्छ।
✍️ नारायणबहादुर बस्नेत
मेचिनगर–८, झापा
