रात जतिसुकै अन्धकार भए पनि
सधैँ रात रहँदैन, एक दिन उज्यालो भएर ढल्नैपर्छ।
निभेको दियो जतिसुकै समय अँध्यारोमा रहे पनि,
समय आएपछि फेरि बल्नैपर्छ।
जीवन पनि यस्तै रहेछ।
कहिलेकाहीँ हामी सही गन्तव्यको सपना बोकेर
गलत बाटोमा धेरै टाढासम्म पुगिरहेका हुन्छौँ।
समय बित्छ, पाइला थाक्छन्,
तर गन्तव्य भने झन् टाढा हुँदै जान्छ।
त्यसपछि जीवनले एउटा कुरा सिकाउँछ-
गन्तव्यमा पुग्न नसकिने बाटोमा
जति नै लामो यात्रा गरे पनि
त्यसले गन्तव्यसम्म पुर्याउँदैन।
त्यसैले कहिलेकाहीँ रोकिएर सोच्नुपर्छ,
बाटो सही छ कि छैन भनेर।
यदि बाटोले गन्तव्यतर्फ लैजाँदैन भने
त्यो बाटो छोडेर नयाँ बाटो रोज्न सक्नुपर्छ।
बाटो बदल्नु हार होइन,
आफ्नो गन्तव्यप्रतिको विश्वास हो।
निभेको दियोले फेरि बल्न सक्छ भने,
अन्धकारपछि उज्यालो आउन सक्छ भने,
हामीले पनि असफलता, निराशा र गलत बाटोलाई
जिन्दगीको अन्तिम सत्य ठान्नु हुँदैन।
किनकि जीवनको सुन्दरता यही हो-
अन्त्य जस्तो देखिएको ठाउँबाट पनि
नयाँ सुरुवात हुन सक्छ।
त्यसैले अँध्यारोसँग नडराऔँ,
निभेको उज्यालोसँग निराश नबनौँ,
र गन्तव्य नदिने बाटोसँग सम्झौता नगरौँ।
अन्ततः जिन्दगीले हामीलाई यही सिकाउँछ-
सबै रातहरू बिहानमा परिणत हुन्छन्,
सबै निभेका दियोहरू सधैँ निभिरहँदैनन्,
र सबै यात्राहरू एउटै बाटोबाट पूरा हुँदैनन्।
कहिलेकाहीँ थाकेर रोकिनुपर्छ,
कहिलेकाहीँ आँसु पुछेर फेरि उठ्नुपर्छ,
र कहिलेकाहीँ गन्तव्य भेट्न
आफू हिँडिरहेको बाटो नै बदल्नुपर्छ।
किनकि हार त्यो होइन, जब हामी बाटो बदल्छौँ;
हार त त्यो हो, जब गन्तव्यको आशा नै मार्छौँ।
त्यसैले आज बाटो कठिन छ भन्दै
आफ्नो भोलिलाई अँध्यारो नठानौँ।
सायद यही अँध्यारो पार गरेपछि
तपाईंको जीवनको सबैभन्दा सुन्दर बिहान
तपाईंलाई पर्खिरहेको छ।
✍️ नारायणबहादुर बस्नेत
मेचिनगर-८ झापा
#नारायण_बहादुर_बस्नेत_का_विचार
