✍ देवेन्द्र किशोर ढुंगाना / भद्रपुर, झापा
घन्टी हल्लाएर देश बन्दैन,
घन्टी बजाएर विकास हुँदैन,
नारा मात्र चिच्याएर क्रान्ति आउँदैन,
मौन भाषणले इतिहास लेखिँदैन।
देश बनाउने हात पसिनाले भिज्नुपर्छ,
आँटले छाती फुल्नुपर्छ,
माटोको गन्ध चिन्नुपर्छ,
रगतको मूल्य बुझ्नुपर्छ।
घन्टी बजाएर जिम्मेवारी मागिँदैन,
फेसबुकको क्रोधले सीमा जोगिँदैन।
ट्विटरका शब्दले स्वाधीनता टिक्दैन,
राष्ट्र बचाउन सङ्कल्प डग्मगिनु हुदैन।
आज देश चारैतिरबाट घेरिएको छ—
विदेशी स्वार्थका मुस्कानभित्र
लुकेका तीखा दाँतहरू छन्,
परिवर्तनको नाममा शर्तहरूको जाल छ,
लगानीको नाममा निर्णयहरूको बेहाल छ।
हामीलाई टुक्र्याएर शासन गर्ने सपना
अझै कसैका आँखामा जिउँदै छन्,
हाम्रो असहमति भड्काएर
हाम्रो घरमै आगो लगाउने हातहरू
हामीकै बीच घुमिरहेका छन्।
सावधान!
घन्टी हल्लाएर देश बन्दैन,
अरूको इसारामा देश चल्दैन,
हामी आफैं उठ्नुपर्छ,
हामी आफैं जुट्नुपर्छ।
राष्ट्रियता कुनै खोक्रो शब्द होइन,
यो हिमालको अडान हो,
यो तराईको पसिना हो,
यो पहाडको आत्मसम्मान हो।
यो गुराँसको रातो रङ हो,
यो झण्डाको शान हो।
जो राष्ट्रिय सम्पत्तिमा आगो लगाउँछन्,
तिनीहरू विकासका शत्रु हुन्,
जो सार्वजनिक भवन तोड्छन्,
तिनीहरू भविष्यका लुटेरा हुन्,
क्रान्ति भन्दै अराजकता फैलाउनेहरू
जनताको भरोसा तोड्ने अपराधी हुन्।
क्रान्ति भनेको निर्माण हो,
क्रान्ति भनेको सिर्जना हो,
क्रान्ति भनेको
विद्यालयमा किताब थप्नु हो,
अस्पतालमा औषधि पुर्याउनु हो,
किसानको खेतमा पानी पुर्याउनु हो।
आगो लगाएर अधिकार आउँदैन,
ढुंगा हानेर समृद्धि आउँदैन,
विदेशीको काखमा बसेर
स्वाभिमान जोगिँदैन।
देश बचाउन
पहिले चेतना बचाउनुपर्छ,
मनभित्रको डर जलाउनुपर्छ,
लोभको जरा उखेल्नुपर्छ।
हामीलाई फुटाउने खेल बन्द गरौँ,
जात, भाषा, धर्मका नाममा
घृणाको बिउ रोप्नेहरूलाई चिनौँ,
हामी एउटै माटोका सन्तान हौँ,
हामी एउटै आकाशका सपना हौँ।
विदेशी हस्तक्षेपको छायाँ
जब निर्णयमाथि पर्छ,
त्यो केवल कागजको सम्झौता होइन—
त्यो भविष्यको भाग्य लेखाइ हो,
हामी सचेत हुनुपर्छ,
हामी स्वाभिमानी हुनुपर्छ।
घन्टी हल्लाएर देश बन्दैन,
सडक तताएर राष्ट्र बाँच्दैन,
राष्ट्र बाँच्ने हो भने
हातेमालो चाहिन्छ,
परिश्रम चाहिन्छ,
इमानदार नेतृत्व चाहिन्छ।
नेतृत्व भनेको कुर्सी होइन,
नेतृत्व भनेको जिम्मेवारी हो,
नेतृत्व भनेको स्वार्थ होइन,
नेतृत्व भनेको त्याग हो।
हामीले प्रश्न गर्नुपर्छ—
किन राष्ट्रिय उद्योगहरू
बिस्तारै बन्द हुँदैछन्?
किन युवाहरू
रोजगार खोज्दै विदेश पलायन हुँदैछन्?
किन हाम्रो श्रम
अरूको समृद्धिको आधार बन्दैछ?
यी प्रश्नहरूको उत्तर
ढुंगामा छैन,
आगोमा छैन,
तर योजनामा छ,
नीतिमा छ,
ईमानमा छ।
देश बचाउने युद्ध
हातहतियारको मात्र हुँदैन,
यो विचारको युद्ध हो,
यो चेतनाको युद्ध हो,
हामीले आफ्नो आत्मा बेच्ने
प्रलोभन अस्वीकार गर्नुपर्छ।
हाम्रो जल, जंगल, जमिन
कसैको उपहार होइन,
यो पुर्खाको विरासत हो,
यो सन्तानको भविष्य हो,
यसलाई सस्तो सम्झौताको कागजमा
सुम्पिने अधिकार कसैलाई छैन।
उठ, युवा!
तिम्रो ऊर्जा
ढुंगा होइन,
ज्ञान बनोस्।
तिम्रो क्रोध
विनाश होइन,
परिवर्तन बनोस्।
देशलाई जलाएर होइन,
देशलाई उज्यालो बनाएर
क्रान्ति सफल हुन्छ,
राष्ट्रियता कराएर होइन,
कर्मले प्रमाणित हुन्छ।
यदि कोही
विदेशी स्वार्थको दलाल बनेर
हाम्रो निर्णय बेच्न खोज्छ,
हामी सचेत भएर उभिनुपर्छ,
यदि कोही
आन्दोलनको नाममा
सार्वजनिक सम्पत्ति जलाउँछ,
हामीले त्यसलाई अस्वीकार गर्नुपर्छ।
हामी क्रान्तिकारी हौँ भने
हामी निर्माणका क्रान्तिकारी बनौँ,
हामी देशभक्त हौँ भने
हामी विकासका पहरेदार बनौँ।
घन्टी हल्लाएर देश बन्दैन,
घन्टी बजाएर विकास हुँदैन,
देश बन्छ
ईमानको इँटाले,
परिश्रमको बालुवाले,
एकताको सिमेन्टले बन्ने छ ।
आज समयले पुकारेको छ—
न त अन्ध राष्ट्रवाद,
न त अन्ध विरोध।
हामीलाई चाहिएको छ
सचेत राष्ट्रिय स्वाभिमान।
हिमाल जस्तै अडान,
नदी जस्तै निरन्तरता,
आकाश जस्तै विशाल सोच।
हामीले देश बचाउनुपर्छ
आतंकको डरबाट,
हस्तक्षेपको जालबाट,
भित्रकै भ्रष्ट आगोबाट।
क्रान्ति गरौँ—
तर निर्माणका लागि।
संघर्ष गरौँ—
तर समृद्धिका लागि।
आवाज उठाऔँ—
तर जिम्मेवारीका साथ।
घन्टी हल्लाएर देश बन्दैन,
घन्टी बजाएर विकास हुँदैन।
देश बन्छ
जब जनता जाग्छ,
जब युवा फर्कन्छ,
जब नेतृत्व झुक्दैन।
राष्ट्र जोगिन्छ
जब हामी सबै
आफ्नो कर्तव्य निभाउँछौँ।
आओ,
माटोको शपथ खाऔँ—
न त विदेशी स्वार्थमा बिक्नेछौँ,
न त आफ्नै घर जलाउनेछौँ।
हामी देश बनाउने पुस्ता हौँ,
हामी राष्ट्रियताको पहरेदार हौँ।
घन्टी होइन,
हाम्रो कर्म बोलोस्।
नारा होइन,
हाम्रो निर्माण गाओस्।
यही हाम्रो क्रान्ति हो,
यही हाम्रो देशप्रेम हो।
यही बाटोबाट
देश बन्छ,
देश बाँच्दछ,
र देश अगाडि बढ्दछ।
