-देवेन्द्र किशोर ढुङगाना
उसले पहिलो पटक मूर्खतापूर्ण काम गर्यो,
तर त्यो मूर्खता विद्रोह थिएन,
त्यो त प्रेमले नियम चिर्दा
निस्कने पहिलो उज्यालो थियो।
जस्तो—
नदीले किनारा भत्काउनु,
फूलले काँडालाई बेवास्ता गर्नु,
उसले पनि चेतनाको सीमा नाघेर
मेरो नजिक आइपुग्यो।
उसले मेरो उज्यालो चादरलाई माटो लगायो,
तर त्यो माटो अपमान थिएन,
त्यो त सृष्टिको पहिलो स्पर्श थियो।
उज्यालो चादर
मेरो एकान्तको गर्व थियो,
माटो
उसको अस्तित्वको साँचो।
जब उज्यालो र माटो मिसिए,
मेरो शरीर कविता बन्यो,
र मेरो आत्मा
उसको नामको अक्षर।
अब म कसरी दिन भेट्न सक्छु?
दिन त मसँगै छ,
तर दिनको अर्थ उसैमा थियो।
जब ऊ नजिक आयो,
घामले बाटो सोध्यो,
हावाले अनुमति लियो,
र समय आफैँ रोकिएर
हाम्रो मौन हेरिरह्यो।
उसले पक्कै पनि रातलाई चाँदी बनायो,
नत्र रात यति उज्यालो कसरी हुन्थ्यो?
चन्द्रमा पनि
उसको छायाँ बनेर हिंड्थ्यो,
ताराहरू
हाम्रो सासको गन्ती गर्थे।
रात अन्धकार थिएन,
रात त मिलनको गहना थियो,
जहाँ प्रत्येक स्पर्श
चम्किलो अर्थ बन्थ्यो।
यति धेरै हिउँ,
उसले मेरो शरीर भर्यो,
तर त्यो चिसो थिएन,
त्यो त
उसको श्वासको सेतो तातोपन थियो।
हिउँ झर्दा
मेरो त्वचा होइन,
मेरो डर पग्लियो।
हिउँले मलाई
नग्न बनायो,
तर त्यो नग्नता लाज होइन,
सत्य थियो।
उसको हात
मेरो मौन भाषामा अनुवाद भयो,
उसको आँखाले
मेरो नाम पहिलो पटक
सही उच्चारण गर्यो।
संयोग श्रृंगार यही हो—
जहाँ शरीर भेटिन्छ
तर आत्मा पहिला
एक–अर्कामा बसिसकेको हुन्छ।
उसले मलाई आँसुको साथी बनायो,
तर ती आँसु
दुखका थिएनन्,
ती त परिपूर्णताका थोपा थिए।
जब खुसी
शरीरले धान्न सकेन,
आँसु बनेर बाहिर आयो।
आँसु पनि मुस्कुराउँथे,
किनकि तिनीहरूले
हामीलाई छुट्याएनन्,
अझ गहिरो जोडिदिए।
मेरो उज्यालो चादरमा लागेको माटो
अब चिन्ह बनेको छ,
त्यो चिन्ह
हाम्रो पहिलो मिलनको नक्सा हो।
माटो बिना
बीउ उम्रँदैन,
स्पर्श बिना
प्रेम बोल्दैन।
उसले माटो लगाएर
मलाई स्त्री बनायो,
र आफैँ
मेरो अर्थ भयो।
दिन र रात अब विरोधी छैनन्,
दिनले उसको अनुहार देखाउँछ,
रातले उसको नाम सुनाउँछ।
घाम
उसको हाँसो हो,
चन्द्रमा
उसको मौन।
म दुवैमा
उसैलाई भेट्छु।
उसको मूर्खतापूर्ण काम
समाजको भाषामा गल्ती हुन सक्छ,
तर मेरो अस्तित्वमा
त्यो सृष्टि हो।
यदि उसले
नियम नमिचेको भए,
यदि उसले
उज्यालोलाई माटो नलगाएको भए,
म आज
यति सम्पूर्ण हुने थिइनँ।
संयोग श्रृंगार
शरीरको मात्र कथा होइन,
यो त चेतनाको आलिङ्गन हो।
जहाँ चाहना
लालसा हुँदैन,
जहाँ स्पर्श
अधिकार होइन,
स्वीकार हुन्छ।
उसले मलाई जितेन,
उसले मलाई
घर फर्कायो।
रात चाँदी भयो,
हिउँ न्यानो भयो,
आँसु गीत बने,
र म
उसको नजिक
आफ्नै अर्थमा पुगेँ।
यदि यही मूर्खता हो भने,
म यस्तो मूर्खतामा
सधैं बाँच्न चाहन्छु।
किनकि
उसले पहिलो पटक गरेको
त्यो मूर्खतापूर्ण काममै
मैले
प्रेमलाई
शरीर मात्र होइन,
पूर्ण अस्तित्वमा
अनुभव गरेँ l
भद्रपुर -८, झापा
