आज मानवता हराए झैँ भयो
मित्रताको डोरी कमजोर भयो
आफ्ना र आफन्त टाढिएका छन्
रिसराग मन मस्तिष्कमा दर्बिलो बनाएका छन्।
त्यसैले त
मानव आज दानव झैँ बन्न थालेका छन्।
आफ्नो र पराई दुवै भन्न छाडेका छन्।
खै किन हो हत्या र हिंसाले
नाम कमाउन थालेका छन्
कसको डर भयो र अब
नियम कानुनलाई लात हान्न थालेका छन्
साथीभाइको त के कुरा
घरै भित्र आफ्ना चिन्न छाडेका छन्
भविष्य बिर्सिएरै होला
खुलेआम हत्या गर्न थालेका छन्
सरोज शर्मा जस्ता कैयौँ बालक, युवा र वृद्ध हराएका छन्
हराएको खोजी गर्दा
जीवन समाप्त पारेको भेटिएका छन्
मान्छे मान्छे रहेन अब
मानवमा मानवता हराएछ जब
खोई कसरी बाँच्छौ तिमी अब
त्रास फैलिँदै छ बुझ्दैनौ जब
मार्नु र फाल्नु कमिला झैँ भएको छ
दया र विवेक खोई कता गएको छ
शिक्षा र संस्कार खरानी भएको छ
हाँसेर हिँड्ने जमाना गएको छ
लौ भन मानव
उज्यालो कहाँ गएको छ
कसरी हिँड्छौ अँध्यारो भएको छ
हिँडेको छोरो खै कता गएको छ
फर्केर आएन आँखा टटाएकोछ
उ त त्यहाँ बिलिन पो भइसकेको रहेछ
कहाँ खोज्ने भन त अब
यहाँ त मानवता नै हराइसकेको छ ।
शान्ता उप्रेती : हल्दीबारी -१ झापा
