जबदेखि तिम्रो पर्खाइमा थिएँ,
राख्यो,
मेरो प्रकाशको अंश,
मसँग छ।
र मेरो बत्तीको बदलामा,
मैले लिए,
तिम्रो कालो रातको,
अन्धकार।
जीवनको,
भ्रमको बाटोमा,
हिँड्न सिकेँ ।
बाटोहरु सीधा भए,
सजिलो।
जीवनको तितोपन,
चलिरह्यो ।
मलाई चाहिदैन,
सुनको चरो ।
जिन्दगी जिउनलाई,
मात्र भावना चाहिन्छ।
त्यति नै हो,
काफी छ,
हरेक पलमा,
तिमी मेरो साथमा छौ,
जब म हुन्छु,
झार्नु।
तिम्रो हात,
संग र,
मलाई समातौं।
समृद्धि र पतनमा,
जीवनको प्रभावमा,
तिम्रो उपस्थिति,
प्रतिबिम्बित हुन्छ।
जुन उसले ममा गर्छ,
ऊर्जाको निरन्तर प्रसारण।
– देवेन्द्र किशोर ढुङगाना
भद्रपुर, झापा
