नेपालको राजनीति तीन दशकदेखि तीन अनुहारको वरिपरि घुमिरहेको छ—केपी शर्मा ओली, शेरबहादुर देउवा र पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’। यी नेताहरूलाई “जिम्मेवार पुस्ता” भन्नु सजिलो छ, तर यथार्थ के हो भने उनीहरूको नेतृत्व अब बोझ बनेको छ। संविधान निर्माणदेखि शान्ति प्रक्रियामा योगदान मानिए पनि, शासन र सुशासनमा उनीहरू पूर्ण रूपमा असफल सिद्ध भएका छन्।
जनताले पटक–पटक अवसर दिए, तर परिणाम सधैं निराशाजनक रह्यो। भ्रष्टाचार, भागबण्डा, ठेकेदार तन्त्र र व्यक्तिगत स्वार्थमा डुबेको नेतृत्वले देशलाई दिशाहीन बनायो। युवा विदेशिन बाध्य भए, अर्थतन्त्र संकटग्रस्त छ, न्याय र पारदर्शिताको अवस्था दयनीय छ। तर यी नेताहरू अझै पनि सत्ताको कुर्सीमा अडिनेतिर मात्रै ध्यान दिन्छन्। यो स्वार्थी र असफल नेतृत्व नै आजको असन्तोषको मूल कारण हो।
जेनजी आन्दोलनले यही असन्तोषलाई मुखर बनाएको हो। १९ जनाको ज्यान गयो, सयौं घाइते भए, तर सत्ताधारीहरूले आवाज सुन्ने साटो बन्दुक देखाए। यसले पुरानो नेतृत्वको वास्तविक चरित्र उदाङ्गो पारिदियो—जनताको आँसु र रगतभन्दा पनि आफ्ना सत्तासुविधा उनीहरूका लागि महत्वपूर्ण छन्। यस्तो नेतृत्वलाई लोकतन्त्रको नाममा बारम्बार मौकाको अधिकार छैन।
राजनीतिक दलभित्र पनि असन्तोष दह्रिँदै छ। कार्यकर्ताहरू पुरानाको भागबण्डा र नेतावादबाट तंगिरहेका छन्। देशभित्र मात्र होइन, अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा पनि नेपाल असक्षम नेतृत्वकै कारण कमजोर छवि बनाइरहेको छ। छिमेकीसँगको सम्बन्ध सन्तुलनमा छैन, लगानीकर्तामा विश्वास छैन। यो असफलता कसैको होइन—ठीक यही ओली, देउवा र प्रचण्डको हो।
अब प्रश्न उठ्छ—यिनलाई फेरि मौका दिनुपर्ने कारण के छ? नयाँ पुस्ता तयार छ, नयाँ सोच र दृष्टि चाहिन्छ। पुरानाहरूको असफलताले नै नयाँ पुस्ताको नेतृत्व अपरिहार्य बनाएको छ। ओली, देउवा र प्रचण्डलाई अब राजनीतिक इतिहासको पानामा सीमित गर्नुपर्छ, भविष्यको पानामा होइन।
नेपाललाई अब “स्थायी नेताको कब्जा” होइन, जवाफदेही नेतृत्व चाहिएको छ। जेनजी आन्दोलनको रगतले यो सन्देश दिइसकेको छ—यो युग समाप्त नभई सकेसम्म देश अझै दलदलमा फस्छ। त्यसैले ओली–देउवा–प्रचण्ड युग अब केवल अन्त्य होइन, जनताले निर्णायक रूपमा अस्वीकार गर्नुपर्ने युग हो।
