कविता : “उनले उज्यालो खोज्न बिर्सिन्”
यो जीवन मैनबत्ती जस्तै हो
पग्लिरहे
चम्किरहेको, चम्किरहेको
हरेक तिल जलिरह्यो,
अन्धकारलाई टाढा धकेल्नु
उज्यालो फैलिरह्यो,
उज्यालो साझा गरिरहे,
थरथर काँपिरहेका थिए
अँध्यारोमुनि लुकेर बसेँ,
एक क्षणमा निभ्यो,
अन्धकार फैलियो
उज्यालो छैन अब,
केही बाँकी थिएन,
मसँग कोही थिएन
अन्धकार मात्र बाँकी रहो ,
अन्धकारमा दुराचार
त्यसपछि ऊ उज्यालो खोजिरह्यो,
बत्ती सकिएको छ र
चाँडै निभाइनेछ।
त्यहाँ कुनै सुगन्ध थिएन,
सम्झना धुवाँ जस्तै थियो
उनले निशान र खरानी खोजिरहे।
देवेन्द्र किशोर “अकेला “
भद्रपुर,झापा
