भद्रपुरस्थित मेचीपुलको दक्षिणपट्टि, एक कोसेलो बुढो देखिन्छ — तर उनका हात अझै तागतिला छन्, स्वरमा आत्मविश्वास छ, अनि अनुहारमा सन्तोषको चमक। उनी हुन् मोहम्मद वाजुल उमेर ७८ वर्ष।
पछिल्ला चार दशकदेखि उनी यही स्थानमा सानो टहरो बनाएर चिया बेच्दै आएका छन्। प्लास्टिकको छानोमुनी एउटा पुरानो रेडियो उनको साथी हो। मट्टी तेल हालेर चलाउने स्टुपमा उनी चिया पकाउँछन् — जुन स्वादका कारण धेरैजसो ग्राहकहरू दशकौँदेखि मोहम्मदकै पसलमा आउँछन्।
“पेशा बुढो हुँदैमा मन्द हुँदैन,” उनी मुस्कुराउँदै भन्छन्, “हातमा सिप छ भने उमेरले केही फरक पार्दैन।”
दैनिक बिहानदेखि साँझसम्म उनी मुस्कुराउँदै चिया बेच्न व्यस्त रहन्छन्। उनको अनुहारमा थकानभन्दा बढी आत्मसन्तुष्टि झल्किन्छ।
स्थानीयहरू भन्छन्, “मोहम्मद दाइको चिया मात्र होइन, उहाँको मन पनि उत्तिकै मिठो छ।”
झापाको सीमा नजिकैको यो मेचीपुल क्षेत्र, दिनदिनै सयौँ मानिसहरू ओहोरदोहोर गर्ने ठाउँ हो। अनि त्यही भीडबीच, ७८ वर्षका मोहम्मद जीवनको सन्देश दिइरहेका छन् — मेहनत कहिल्यै बुढो हुँदैन।
